Uprawa winogron w regionie Szampanii będzie sięgała już epoki starożytnego Rzymu, kiedy to właśnie rzymianie po raz pierwszy posadzili tutaj krzewy winne. Uprawa winorośli przetrwała przede wszystkim dzięki staraniom okolicznych klasztorów i duchowieństwa, a w szczególności opactwa Reims znajdującego się w pobliżu. W czasie trwania epoki feudalnej szampańskie wina klasyfikowane były jako francuskie i uważane za produkty basenu paryskiego. W czasie rządów Henryka czwarty tego utrwaliło się właśnie pojęcie wina szampańskiego, ale w samym regionie nazwa te przyjmowała się trudno, ponieważ samo słowo tłumaczone na język niemiecki oznaczało nieużytki. Okres wieku siedemnastego to zyskiwanie sobie win pochodzących z Szampanii coraz większej popularności i zwolenników także na francuskich dworach, jak i angielskich. Tamten wiek charakteryzował się także ewolucją win szampańskich zgodnie z upodobaniami konsumentów tego rodzaju trunków. Szybkie butelkowanie szampana rozpoczyna się więc od połowy tegoż wieku, co daje możliwość zachowania najlepszego aromatu, z drugiej jednak strony staje się on z tego powodu naturalnie gazowanym, nazywany jest między innymi z tego powodem winem diabelskim, czy też wystrzeliwaczem korków. Kolejny wiek, czyli osiemnasty, to okres kiedy szampan zaczyna zdobywać sobie uznanie o zasięgu międzynarodowym, między innymi dzięki właścicielom słynnych domów szampana, gdzie możliwy był zakup tychże trunków, czy też ich degustacja. Z czasem napój ten dociera także do polski, gdzie szybko zyskuje sobie popularność.